مسافر کوچولو

تو را می شناسم چون از تو برترم

"خانم چقدر چهره شما برای من آشناست کجا شما را دیدم" این را یک دختر تقریبا هم سن و سال من توی مترو گفت و از آنجایی که چهره او نیز برای من آشنا بود با لبخند اسم مدرسه و دانشگاه های محل تحصیلم را نام بردم و مشخص شد که فقط در یک دانشگاه درس می خواندیم و دیگر هیچ صنمی با یکدیگر نداشتیم بلاخره این دوست عزیز بدون اینکه به من اجازه صحبت بدهد بلند بلند از افتخارات زندگی اش گفت که بعد از لیسانس در رشته تعاون فوق لیسانس را در رشته جامعه شناسی دانشگاه تهران ادامه می دهد و همزمان زبان فرانسه را می آموزد و بورسیه می شود و می رود ناف پاریس برای دکترای جامعه شناسی. و اینکه چقدر فرانسه کشور گرانی است و دانشگاه هایش رایگان است و در نهایت اینکه وی در طول این چند سال فقط وظیفه درس خواندن داشتند و همه هزینه ها را خانواده تقبل می کنند. 

این دوست عزیز در حالی که به سختی فارسی صحبت می کرد! شماره تماس مرا گرفت تا آدرس ایمیل و وبلاگش را برای من اس ام اس کند که متاسفانه تاکنون چنین پیغامی به من نرسیده است.

وقتی این خانم از مترو پیاده شد یاد پروین جوادی افتادم دوستی که سال هاست در آلمان زندگی می کند اما وقتی به ایران می آید همان پروین خودمان است که هیچ ادایی در گفتمانش نیست که به نظر من می توانست خودش را بگیرد چون به سه زبان زنده دنیا مسلط است تحصیلاتش را در بهترین دانشگاه دنیا در رشته اقتصاد به پایان رسانده است اما همچنان خاکی است.

وقتی به منصوره حسینی فکر می کنم که چند وقتی را در لندن زتدگی می کرد اما همچنان فارسی سلیس صحبت می کند و این افراد را در دوست عزیز می گذارم واقعا نمی دانم چه بگویم.  

چهارشنبه سوری مواظب چشم و چالتان باشید

این هم چند سایت فرهنگی و تاریخی و طبیعت ایرانی

طبيعت زيباي دشت سوسن

زيگورات چغازنبيل

کاخ آپادانا

اشکفت سلمان

آبشارهاي تاريخي شوشتر

آبشار بيشه

آبشار گريت

قلعه فلک‌الافلاک

اشک دیواره های خانه

صدای فریادش اشک دیواره های خانه را در می آورد همان چهار دیواری که همگان آن را مکان امنی برای زندگی می دانند و زیر سایه همان هایی که باید تکیه گاهش باشند حالا تبدیل به حیوان هایی ناطق شده اند که فشارهای زندگی و عقده های روانی خود را بر سرش خالی می کنند و در این میان نمی داند که تقصیرش چیست و انگشت به دهان است که توسط افرادی شکنجه می شود که خودشان او را به این دنیا دعوت کرده اند پس چه شده که اینقدر نامهربان شده اند.

وقتی عکس های حمیده و عاطفه را دیدم که توسط نامادری و پدر حیوان صفتشان با انواع و اقسام وسایل از قبیل اتوی داغ، انبر و سیگار شکنجه شده اند پیش خودم فکر کردم چطوری می شه که انسان ها به جایی می رسند که در آزار جگر گوشه خودشان با دیگری همدست می شوند. 

اما گلی نامادری مذکور که خودش یک مادر است و یک بار طعم گس ناجوانمردی را در زندگی اولش تجربه کرده است چرا صورتک هیولا به چهره زده است.

کودکی هایم وقتی داستان اولدوز را می خواندم که گرفتار نامادری بدجنسی است دلم می گرفت اما وقتی به همسایه دیوار به دیوارمان نگاه می کردم فرزند همسرش را بیشتر از فرزندان خودش دوست دارد و به او رسیدگی می کرد دچار تناقض می شدم.

نامادری یا زن بابا تنها کلمه ای است که به جای واژه مادر می نشیند و در نهایت اینکه پدر و مادر شدن لیاقت می خواهد که متاسفانه عده ای ندارند.

گلی( نامادری اژدها صفت) قبل از اینکه هول شده و زن ایاز شود اگر لحظه ای به دغدغه ها و دل تنگی های کودکانه این دو طفل فکر می کرد شاید تصمیم دیگری می گرفت چون می دید که نمی تواند آن دو را تحمل کند. همین     

آدم هایی که اطراف ما زندگی می کنند سرشار از ناگفته ها و اسرار هستند که از بیان آن ها به دیگران هراس دارند چرا که از افشای آن می ترسند به همین دلیل بسیار مرموز می شوند و نسبت به یکدیگر بی اعتماد هستند،‌دلیلش چیست؟‌

بید مجنون

روی نیمکت پارک منتظر نشسته بود و هر چند لحظه یک بار به ساعتش نگاهی می انداخت، حوصله اش سر رفته بود نگاهش به بید مجنونی افتاد که کمرش خمیده بود هیچ وقت نفهمیده بود که چرا سرنوشت هر کسی که از عشق شکست می خورد را به این درخت تشبیه می کنند، تو دنیای خودش سیر می کرد که زنگ موبایلش به صدا در آمد و صدایی آن ور خط خبری به او داد، وقتی مکالمه به پایان رسید گلی که در دستش بود روی زمین افتاده بود و جای آن احساس اشتیاق چند لحظه قبل نفرت نشسته بود،‌ از جایش بلند شد و به نزدیکی بید مجنون رفت و سرش را بر روی تنه آن گذاشت و برای سرنوشت مشترکشان  اشک ریخت

مردم چه توقع هایی دارند

یک بار  خواهر یکی از دوستان با من تماس گرفت و بعد از آسمان و ریسمان بافتن ازم خواست که برایش متنی را ترجمه کنم و من هم تو رودربایستی که با خواهرش داشتم این کار را پذیرفتم اما هنگامی که با ۹ صفحه کلمات ریز انگلیسی روبرو شدم قلبم برای لحظه ای دلش نخواست بزنه به هر حال با هر جان کندنی که بود کارش را که پر از کلمات تخصصی خاص رشته مهندسی بود را انجام دادم اما هنگام تحویل مطالب خودش را نشان نداد و مادرش ازم تحویل گرفت و گفت که روزی به خانه ما می آید بعد از آن بسیاری مناسبت ها در زندگی من اتفاق افتاد اما همچنان این مادر و دختر وقتی مرا در کوی و برزن می بینند دیالوگ شان این است که برای عرض تبریک یا تسلیت یک روزی خدمت می رسیم واقعیت این است که من از کسی توقع ندارم که اینکارها را انجام دهند اما نمی دانم چرا آدم ها این گونه اند یعنی حرف شان با عمل شان یکی نیست شاید توی دلشان طرف را فحش دهند اما هنگام برخورد با آن شخص می خندند به همین خاطر هر وقت که با اینگونه آدم ها روبرو می شوم که فقط در صورتی با افراد روبرو می شوند که یه جای کارشان با مشکل روبرو شده اند و طرف مقابل قادر به حل آن است نمی دانم که چه برخوردی داشته باشم.

گریه نکن بچه ها افسرده می شوند

در بهار شکوفه ها غنچه را با گریه هایی تلخ به خاک سپردیم چه ساده بود حضورت و چه تلخ بود رفتنت امروز وقتی که شنیدم که جوانی از این دیار رفت به یاد هفت سال پیش افتادم یاد کسی که دیگر در میان ما نیست و هنوز نیز با یادش جوشش اشک در چشمان می درخشد، هنوز هم پدر و مادرم با صدای هر ضربه ی در با اشتیاق به سمت آیفون می روند اما هر بار دمغ بر می گردند، هنوز صدای بوق ماشین عروس قلب هایمان را فشار می دهد و من باور ندارم که توانسته ام این سال ها را بدون برادرم و پشتم زندگی کنم، ذهنم برای لحظه ای به بهشت زهرا می رود به لحظه ای که بر سر خاک برادرم فریاد می زدم که خدایا تو مرا به دو عصا عادت دادی حال با یک عصا چه کنم و گفتند نگو آن یکی غصه می خورد و دایه های غزیزتر از مادر و کسانی که بیشتر تماشاگر بودند تا همراه گفتند گریه نکن بچه هایمان افسرده می شوند و من یاد گرفتم از این روزگار که بغضم را بخورم و در ظاهر بخندم چون هیچکس حال و حوصله غصه های تو را ندارد.